بئ ده نگی

 

وه لات خامۆشا

دووره وه  برووسكێڤ  جه شۆله و چراڤا

 مدۆنه دلێ چه ما

كۆن هاڕۆ ساحبي؟

ئامه شۆ خه لكي؟ 

بێ ده نگي گرسا

مانگه شه وه  زوو چارشه وه ش كێشا   

ئه و وێش خامۆشي  وه ش بۆ عه ترش شا 

ده نگ و هه ناسه و په پووله ي ئاما   

ئێشه و یاویاره گلێم  و هه سارا  

چه مێ  نامناره دووره وه  په يما

بلووره شا بينا پلوور و هانا 

هۆري كه رۆره هه لم و هه ناسا  

 تاجه ش نيا سه ره حاكم ره نگي ره ش   

 خه ياليچ  بێ ده نگ سرر وو ساكنا 

 ساره یش جه دووریت دیسان  ره ش پۆشا

ده روون نيشته ن غه م كه س مه ماڕۆ بم

تازيه گێرۆنه عاله ميچ كه م كه م    

ده ي بۆ لابه ره وه شي گرديما   

روجياري رووناك په ي ئێشه ويما  

 

سبز برگ تنهایی

نشستم دراتاقك فكرم

گفتمش

شيشه ي نورگيرت شكستم

كاشتم گل عشق درگلخانه ات

رهيدم از حصار پرفريبت

برسيدم به پشت بام حقيقت

تنيدم بر ساقه ي معراج

سبز برگ تنهايي

دويدم تاانتهاي خاموش فرديت

آويختم به نسيم سرد سكوت

تا بديدم رخ ماه

فكند شرري دردل اما

كي ميرساندم به ماه؟

گلدان حقير تقلا

نميرسد هرگزشاخك اشتياقم به او

مي بارد نور در نور

همين بس كه از اوست

آری

بين ما

پراز فاصله هاست

اما فاصله

غیبت لحظه اي تماشاست

بئ ده نگ

قفس اوهام

میگذرم از این قرن سیاه،

که برلبان مردمش نیست زمزمه ی خدا

مردمانی که ندیدن رنگ آبی آسمان،

نشکفتن ازدیدن یک باغ

آه

غریبان دشت وسیع تنهایی

مجرمان تحریف واژه ی دوست

آدمک هایی که بردن طراوت کودکی را از یاد

پژمردن در سطح الفاظ   

   با چشمانی پراز غبار تکرار

آری

محرومان حضور بکر سحر  

  ندیدن فراسوی این فکر جامد

می آید شیهه ی اسب سرکش وجد

وما بی خبر از شوق از شور به( قفس اوهام )خویش خرسندیم

وتا ابد لمس نخواهیم کرد      تازگی را در بودن

هستی را در اکنون زیستن      زیبایی را در خود دیدن

وحقیقت را در متن زندگی جستن        آری

میگذرم ازاین قرن سیاه      که نیست بر لبان مردمش زمزمه ی خدا

(بئ ده نگ )

که وا نوی شوق

دله ي خه فه ت بار تا كه ي ده رده دار

تا كه ي چه مه را تا كه ي ته مه دار

تا كه ي شێعر نويسه ي تا كه ي شه و نه وته ي

سه برم سه ر ئامان سا ساقي ده مه ي

شه راو   كه ره ره   فامي به ر كه ره

په رده ي چه م كێشه ،دلي حازر كه ره

با كه وانؤي  شۆق ته نيا چه نيم بۆ

ته نگ گيروش نه باوش خه مم به ر كه رۆ

وێسال حاسل بۆ جيايي ته مامیۆ

به حري حه قيقه ت جارێ برمانيۆ

(بئ ده نگ)

 

همیشه هۆرا

ده ي   ئتر   وه سێن

 

كه م تو بنيشه ره

 

هۆرزه لابه ره

 

ماره په نجه ره

 

به ده نگيوي به رز چره

 

كۆن مانگه كۆن هه ساره ؟

 

كۆن گه لاوێژ كۆن حۆته وانه ؟

 

هۆري گێرته ن وێش ئاسمانی خه یاڵ

 

ته ممی سه ر کۆوان نمازۆ گیروو  باڵ

 

ته ماشا که ره

 

مانگه ش به غه م پۆژناره

 

ماته م ئاما ملماره

 

ئانه چي ئازيز ؟

 

به ين و ده ساما

 

هه مێشه هؤرا

 

سه ردی ماته ما

 

فاسڵه ی غه ما ؟

بئ ده نگ

ئارگای دڵداری

بين و من  و  تو گڕ دريان له شم

 

ئيسه جه شۆڵه ي فێراقت گه شم

 

قرچه  قرچي دڵ سۆچنانش  خه ياڵ

 

ئارگاي دڵداريم كۆشيه ش بي مه حاڵ

 

بێ زار   جه  حه ڵقه ي ئارگاي هه يوانم

 

دووي  سۆزم   ئه سير، دڵ ته نگي بانم

 

نه ده سي وه سلت هه رسه كام به رۆ

 

نه  قاڵبي مه رده پياڵه ي مه ي موه رۆ

 

ياران ره فێقان بئ ده نگ حه يرانم

 

ئي ديم و ئۆ ديم من سه رگه ردانم

 

بئ ده نگ

چه می سیاو

ئارده نم ئاڵتوون

دووكانم ده روون

نوور ڤره شوو نوور

رۆشنا ده ي راي دوور

گۆش چي مه ده ي؟

سه ر چي مه ده ي؟

چيره خانم پر شه راو

جامم جه تللاي كۆنه باو

چي نمه ي بوه ري؟

غه مت   یه کسه ر  به ر كه ري؟

بؤ با  بنيۆره په يت

شه راوي  زوخاو

ته مڤۆ پياله كه يت

ياريم كئشابؤش

نه قشي چه مي سياو

خمار دربدر

در ميزنم سحر

مانده ام پشت در

ميدانم اندروني

ازشيشه ي پنجره بنگر

خرقه ،گذاشتم زير سر

افتاده ام در پاي در

مشت تاكي زنم بر در ؟

كاشانه ي توام مقصد

تويي پايان سفر

بگشاي در

بنواز آواره ي راه بدر

بينداز حجاب غيرت ازسر

بنماي رخ

مست كن بار دگر

من عاشق خمار در به در

تللای به ده ڵ

جام

مه ده دلێ

 چه مام

ئاسمان ساف بێ

ديمه نت وينام

لۆعابي تللات روي عاله م كئشان

كۆرنه لۆ بازار

بازار بؤ وێران

به لوتفي باده ي سه باحي سالحان

مسي تلاكئشيام جه تللاي ئشناسان

بازاري به ده ل

په ي به ننه ي كؤري

كانگاي نؤقره ؤ ته للا په ي

مه شروب وه ري

كه مئحرابه نه

دوانزه مانگه ي خوا

كئشو خۆماري