کۆمهڵگای رووتم
نهلان جه ویرم خهیاڵ نهکهری
خهمانم فرهن تۆ زهن نهبهری
بێ دهسهڵاتی شێتش کهردهنا
خهمی وه ڵاتم منش کۆشتهنا
ئۆمێدم یهکسهر قهت بیهن چهنه
سهد وڵهن قایێق کهس نمهی پهنه
ئاخۆر چن دهردێ من بهیان که روو?
پهلهوهر بوونه چن نامێ بهروو?
بهحری خهم وینوو ههر چی لای ملوو
بهشهر نهگێجیهی هوون نقم وینوو
کۆن ئاوهزی گهش بدو بهحری هوون?
تهک تهک بهر کێشۆ خهلک بارۆ بروون
دهس بهرووکام لا؟کام لا دهس بازوو?
کۆمهڵگای رووتم کۆن گجی ورازوو?
رهنگی رۆخسارش بیهن زهرده بهی
دی چی مههۆرزدێ ئازیزان تاکهی
ئهر سهد ههزار وڵێ قایێق باشهنه
دهسوو جهمعێ بۆ تهخته مداشهنه
دهس دهس گردێما تهنافه گێرمێ
ئی داره قۆرسیه تامهقسهد بهرمئ
(بێ دهنگ) وه چهم ده خاکی پای جوان
پهی رازنای وه ڵات وهرمش نیا شهوان
خانه ی ما دارد در آتش میسوزد ولی ما نشتیم راجب به رنگ موی فلان بازیگر بحث می کنیم
آره درد بی دردی علاجش آتش است
هر که را دردی برای انسان نیست انسان نیست
نمی دانم شاید این چند بیت هورامی تا حدودی خیلی کم وضع ما هورامی زبان ها را ملموس تر کرده باشد
که در این عصر تکنولوژی و رسانه ها هنوز بخودمان نیامدیم که چرا انقدر عقبیم
تلاشی برای وضع خودمان و فرزندان آینده مان نداریم فردا قطعا ما را نفرین خواهند کرد
به هر کسی میرسی می گوید به من چه مربوط
راحت هر فرهنگی را که رسانه های غربی تبلیغ میکنند قبول میکنیم زبان فرهنگ و اداب رسوم خود را فراموش کرده ایم در اصل خود باخته شده ایم
فرهنگ چیزی خارج از خود ما نیست
فرهنگ و زبان غنی خود آدم هایی هستن که با آن فرهنگ وزبان زندگی میکنند
بخاطر این چون خودما از دروون خالی و فقر دروونی داریم هر کی از دور بیاد احساس می کنیم کسی هست و جا براش باز می کنیم
در بست حرفش را قبوول میکنیم اصلا فکر نمی کنیم خوب است یا بد؟
ما باید خودمان را بسازیم
خود انسانیمان را اعتلا بدیم تا فرهنگی فراسوی یک واژه داشته باشیم
بئ ده نگ-هورامان لهون-نودشه-زمستان ۸۹
