خه می خه مناک
(غم غمناك)
شب سردي است و
من افسرده.راه دوري است،
و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.
دور ماندند زمن آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت،
غمي افزود مرا بر غم ها.
فكرتاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من اندكي صبر،سحر نزديك است:هردم اين بانگ برآرم ازدل:
واي،اين شب چقدر تاريك است
خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان بياويزم؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل،غم من ،ليك،غمي غمناك است
هؤرگلناي به هورامي
(خه مي خه مناك)
شهو ێوه سهردۆ من كزوو مات
رهيوه دوورۆ قاچيوي هيلاك
سياوي ههنوو چراوێوه ئهوه كۆشيهي
تاقوو تهنيا جادهنه كهروو گۆزه ر
مهنهن جگا جه من بهشهر
سهیێوه سهروو ديواريه نه لوا
خهمش وست سهروو خهما
خرووراتوو تاريكي و ئي وێرانيه بێ خهبهر ئاما
رازێ ساچنۆ چهني دليم به پهنا
رهنگێو نيا واچۆ چهنيم توزێوه سهبر، سهباحي سالحان نزيكا
ههر نهفهس بهرماروو ئي دهنگيه جه دل:
هاوار،ئيشهو چ تاريكا!!
كۆن خوهێو به دل هۆرزنووش؟
كۆن تكه ئاوێو ئهنه دهريا برێچووش؟
كۆن تاشێو هه ڵاوه تهنووش؟
شهوێوه نمداره نه پاسه ديارا
هه نيتهر خه مشا ههن به دل،
خهموو من،
به لام خهميوي خهمينا
(بئ ده نگ)